‘Ik rook van mijn zesde. Op mijn achtste ben ik met wiet begonnen. Op mijn vijftiende kwam daar dealen bij. Wiet was in omloop zoals een pakje chips.
Op mijn zestiende ben ik naar Antwerpen verhuisd en hulp gaan vragen. Ik kreeg geen hulp. De instanties vonden me te jong. “Als je 25 jaar bent,” zeiden ze, “zullen we je helpen. Nu moet je naar ’t CAW (Centrum Algemeen Welzijnswerk, red.).” Daar zeiden ze: “Ga maar naar ’t JAC (Jongeren Advies Centrum, red.).” Die stuurden me naar ’t OCMW.’
‘Als kind kreeg ik vaak straf. Ik moest regelmatig zitten en telefoonboeken vasthouden. Als ik ze liet vallen, kickte mijn stiefmoeder me in de rug. Achteraf bezien: die straf was niet oké.’
‘Dit is mijn cel, ça va wel. In de Begijnenstraat (gevangenis Antwerpen, red.) zaten we met te veel in één cel. Hoe denk je dat er dan beslist wordt wie er op de grond moet slapen met zijn kop naast de wc? Nee, inderdaad, dat gebeurt niet op een vriendelijke manier.’
‘Dit is een tekening van het uitzicht uit mijn raam. Ik heb de tralies er moeten opplakken met tandpasta, omdat ik geen Pritt had. Pardon.’
‘Mijn droom is om een frituur te beginnen in Slovenië, op de weg naar Kroatië. In Smolnik. Ik heb daar nog gerief liggen. Want ik ben in veel landen als vrijwilliger geweest. Ook in Slovenië. Daar heb ik samengewerkt met mensen uit verschillende landen, bijvoorbeeld wegen aangelegd. Als ik vrij ben, kom maar af, dan krijg je een kleintje met mayonaise en een portie vegetarische bitterballen.’
‘We zitten hier op een eiland, weg van de wereld. Hoe moeten deze mannen later weer aansluiting vinden in de maatschappij?'
'Onze taal zit vol afkortingen: de PSD is hier geen Photoshopbestand en ET geen buitenaards wezen (PSD is psychosociale dienst; ET elektronisch toezicht, red.) Tucht, op cel, wandeling en Surb (strafuitvoeringsrechtbank, red.): het jargon van den bak.’
‘Aan wat gedetineerden niet kennen, kun je min of meer afleiden hoelang ze al zitten. Iemand die het laatste model smartphone kan bespreken, is redelijk nieuw. Iemand die de euro niet meer heeft meegemaakt of nog nooit een Starbucks heeft gezien, kreeg levenslang of iets in die richting.’
Noot: Alle namen van gedetineerden zijn schuilnamen, ter bescherming van hun privacy en van mogelijke slachtoffers.
(© Barbara Rottiers)
